تاریخچه ورزش تکواندو

تکواندو یک هنر رزمی کره‌ای است که در سراسر جهان شناخته‌شده و میان عموم مردم محبوبیت فراوانی دارد.. برای آشنایی بیشتر و دریافت اطلاعات کامل تر، همراه ما در وب سایت مجله خبری بایر لورکوزن باشید.

تاریخچه ورزش تکواندو 

تکواندو، هنر رزمی سنتی کره‌ای، امروزه در سراسر جهان شناخته شده و محبوبیت زیادی دارد. این رشته فراتر از یک ورزش رزمی است و به عنوان یک سبک زندگی و فلسفه رفتاری نیز شناخته می‌شود. واژه «تکواندو» از سه بخش تشکیل شده است: «تائه» به معنای پا، «کوان» به معنای مشت یا دست، و «دو» به معنای راه یا روش. این ترکیب نشان می‌دهد که تکواندو تنها مجموعه‌ای از حرکات رزمی نیست، بلکه مسیری برای رشد فردی، انضباط درونی و هماهنگی بین ذهن و بدن است.

ریشه‌های تکواندو به تاریخ کهن کره بازمی‌گردد؛ زمانی که جنگجویان با بهره‌گیری از تکنیک‌های دست و پا برای دفاع از خود و سرزمین‌شان آموزش می‌دیدند. این هنر رزمی در طول قرن‌ها تکامل یافته و امروز به یکی از پرطرفدارترین ورزش‌های رزمی جهان تبدیل شده است. میلیون‌ها نفر در کشورهای مختلف، نه تنها برای آمادگی جسمانی و مهارت‌های دفاع شخصی، بلکه برای تقویت تمرکز، احترام و خودشناسی، تکواندو را تمرین می‌کنند.

تاریخ پیدایش تکواندو

 اخبار لورکوزن بنابراین، تکواندو فراتر از یک هنر رزمی است؛ این ورزش مسیری برای پرورش ذهن و بدن، افزایش اعتماد به نفس و ترویج ارزش‌هایی همچون احترام، پشتکار و تعادل در زندگی محسوب می‌شود.

اگرچه کره دارای هزاران سال سابقه در هنرهای رزمی بومی و سنتی است، تکواندو به شکل امروزی خود در دهه ۱۹۵۰ شکل گرفت. این دوره نقطه عطفی در تاریخ این ورزش بود، چرا که پس از جنگ کره، نیاز به اتحاد ملی و هویت فرهنگی باعث شد تا استادان مختلف با سبک‌ها و مدارس متفاوت، دست به هم دهند و سیستمی منسجم و یکپارچه را پایه‌گذاری کنند.

پیدایش تکواندو

مدارس اولیه که به آن‌ها کوان گفته می‌شد، پایه‌های اصلی تکواندو را بنا نهادند. هر کوان سبک و روش خاصی داشت، اما به مرور زمان این مدارس در کنار هم جمع شدند و زمینه را برای تولد رشته‌ای واحد و ملی فراهم کردند. همین فرایند باعث شد تکواندو نه تنها در کره، بلکه به سرعت در سطح بین‌المللی گسترش یابد.

از دهه ۱۹۵۰ تاکنون، تکواندو مسیری چشمگیر طی کرده است؛ از یک هنر رزمی ملی به یک ورزش جهانی تبدیل شد. تأسیس فدراسیون جهانی تکواندو (World Taekwondo) و ورود این رشته به المپیک، جایگاه آن را به‌عنوان یکی از معتبرترین و محبوب‌ترین هنرهای رزمی جهان تثبیت کرد.

در این مقاله، تاریخچه تکواندو را از دهه ۱۹۵۰ تا امروز مرور می‌کنیم؛ از روزهای شکل‌گیری اولیه و کوان‌ها، تا دوره مدرن و سازمان‌یافته‌ای که امروز با نام ورلد تکواندو شناخته می‌شود.

تاریخچه پیدایش تکواندو

ورزش تکواندو چیست

این ترکیب از فرم، مبارزه و دفاع شخصی باعث شده تکواندو نه تنها یک رشته ورزشی و رزمی، بلکه راهی برای پرورش انضباط، اعتماد به نفس و رشد فردی باشد.

امروزه تکواندو بیشتر به عنوان یک ورزش المپیکی شناخته می‌شود، اما ریشه‌های آن فراتر از مسابقات ورزشی است. این هنر رزمی برای مدت طولانی بخشی جدایی‌ناپذیر از آموزش‌های رزمی تن‌به‌تن ارتش جمهوری کره (ROK) بوده است؛ موضوعی که شواهد تاریخی متعددی آن را تأیید می‌کنند.

تکواندو چیست

تکواندو، هنر رزمی سنتی کره‌ای، تمرکز اصلی خود را بر تکنیک‌های ضربه‌ای قرار داده است؛ شامل ضربات پا، مشت‌ها و حرکات دفاعی. ویژگی بارز این رشته، تأکید ویژه بر ضربات پا است که بلند، سریع و پرقدرت اجرا می‌شوند و همراه با حرکات پویا و انفجاری، تکواندو را از دیگر هنرهای رزمی متمایز می‌کند.

این ورزش تنها محدود به حرکات رزمی نیست، بلکه شامل فرم‌ها یا پومسه‌ها نیز می‌شود؛ الگوهایی از حرکات که به منظور تقویت هماهنگی بدن و ذهن طراحی شده‌اند. در کنار آن، بخش رقابتی تکواندو، یعنی مبارزه یا کیورگی، ورزشکاران را در محیطی واقعی‌تر به چالش می‌کشد تا مهارت‌های خود را به نمایش بگذارند. همچنین، آموزش تکنیک‌های دفاع شخصی، بخش مهمی از تکواندو است که فرد را برای مواجهه با موقعیت‌های غیرمنتظره در زندگی واقعی آماده می‌کند.

خالق تکواندو

در جریان جنگ ویتنام، لشکر مشهور ببرهای کره (ROK Tiger Division) نه تنها در میان نیروهای آمریکایی از احترام زیادی برخوردار بود، بلکه در میان نیروهای ویت‌کنگ نیز ترس و هراس فراوانی ایجاد می‌کرد. یکی از دلایل اصلی این شهرت، آموزش سخت‌گیرانه و تخصصی تکواندو بود که این نیروها پشت سر گذاشته بودند.

تمرکز بر قدرت بدنی، سرعت واکنش و مهارت در مبارزه تن‌به‌تن، سربازان کره‌ای را به جنگندگانی کارآزموده و ترسناک تبدیل کرده بود؛ به طوری که تنها شنیدن نام آن‌ها در میدان نبرد، مهاجمان ویت‌کنگ را به بازنگری در تاکتیک‌هایشان وادار می‌کرد.

تکواندو با تأکید ویژه بر ضربات قدرتمند پا، حرکات سریع و پویایی مداوم شناخته می‌شود. این هنر رزمی بر تکنیک‌های لگدزنی، انعطاف‌پذیری، تعادل و چابکی تمرکز دارد و همین ویژگی‌ها آن را از بسیاری از سبک‌های رزمی دیگر متمایز می‌سازد.

بنیان گذار تکواندو کیست

با این حال، تکواندو تنها به حرکات پا محدود نمی‌شود. استفاده از تکنیک‌های دست مانند مشت‌ها، دفاع‌ها و ضربات مستقیم نیز بخشی مهم از این رشته است و به تکمیل رویکرد جامع آن در مبارزه کمک می‌کند.

ترکیب سرعت، قدرت، و هماهنگی بدن باعث می‌شود تکواندو نه تنها یک ورزش رقابتی پرهیجان، بلکه ابزاری برای تقویت مهارت‌های جسمانی و ذهنی نیز باشد.

بنیان گذار تکواندو کدام کشور است

در گذشته برخی ادعا می‌کردند که تکواندو ریشه‌ای چند هزار ساله دارد، اما با ظهور منابع دیجیتالی و دسترسی آسان به اطلاعات تاریخی، این دیدگاه رد شده است. آنچه امروزه به نام تکواندو شناخته می‌شود، عمدتاً بین دهه‌های ۱۹۴۰ تا ۱۹۶۰ شکل گرفته است. در واقع بیشتر بنیان‌گذاران ۵ کوان اصلی در ژاپن، به‌ویژه در سبک شوتوکان کاراته آموزش دیده بودند. برخی دیگر از آن‌ها نیز در طول سفرهای شخصی یا خدمت نظامی خود با کونگ‌فو چینی آشنا شدند یا آن را آموختند. برای مطالعه کامل‌تر درباره این موضوع می‌توانید به مجموعه ۵ قسمتی سایت FightingArts.com درباره تاریخ تکواندو (قسمت اول، دوم، سوم، چهارم، پنجم A و پنجم B) مراجعه کنید.

ورزش تکواندو

تأثیرات “باستانی” تکواندو تنها به برخی از هنرهای رزمی بومی کره بازمی‌گردد؛ از جمله تک‌کیون (Taekkyeon) که یک ورزش رزمی بومی محسوب می‌شود، و کوان بپ (Kwon Bup / Gwonbeop) که شامل فنون مبارزه بدون سلاح است و در کتاب Moyedobotongji – یک کتابچه چهارجلدی با تأثیرات چینی درباره ۲۴ مهارت نظامی – ثبت شده است.

ورزش تکواندو چیست

اصطلاح کوان (Kwan) به مدارس و سبک‌های اولیه‌ای اطلاق می‌شود که پس از جنگ جهانی دوم در کره جنوبی شکل گرفتند و بعدها به نام “تکواندو” شناخته شدند. هر کوان رویکرد آموزشی و تمرینی خاص خود را داشت و این تنوع در نهایت نقش کلیدی در توسعه و استانداردسازی تکواندوی مدرن ایفا کرد.

کوان تکواندو

تاریخچه کوان‌ها را می‌توان در سه مرحله اصلی خلاصه کرد:

1. کوان‌های اولیه (Original Kwans)

2. نه کوان (Nine Kwans)

3. مرحله سوم که با انشعاب‌ها، سه سبک جدید دیگر را به مجموعه اضافه کرد.

این کوان‌ها پایه و اساس شکل‌گیری تکواندو امروزی را تشکیل دادند. با گذشت زمان، سبک‌های جداگانه در یک فرآیند تدریجی، یکپارچه و استانداردسازی شدند تا هنر رزمی واحدی به وجود آید؛ همان تکواندویی که امروز در سطح جهانی شناخته می‌شود.

پنج کوان اصلی به عنوان ریشه‌های نخستین تکواندو شناخته می‌شوند. هر کدام از این کوان‌ها علاوه بر داشتن سبک و فلسفه‌ی منحصر به فرد، نقش کلیدی در شکل‌گیری و یکپارچه‌سازی تکواندو مدرن ایفا کردند. در ادامه به معرفی این پنج کوان می‌پردازیم:

انواع کوان تکواندو

• چونگ دو کوان (Chung Do Kwan) – تأسیس‌شده توسط لی وون کوک (Lee Won Kuk) در سال ۱۹۴۴. این کوان ترکیبی از شوتوکان کاراته ژاپنی و هنرهای رزمی سنتی کره‌ای بود و به‌خاطر تأکید بر اصول بنیادی مبارزه و تقویت تکنیک‌ها شناخته می‌شد.

  مو دوک کوان (Moo Duk Kwan) – تأسیس‌شده توسط هوانگ کی (Hwang Kee) در سال ۱۹۴۵. این کوان با ادغام شوتوکان کاراته و هنرهای بومی کره‌ای شکل گرفت و علاوه بر مهارت‌های فیزیکی، روی رشد شخصیت و اصول اخلاقی تأکید ویژه داشت.

  یون مو کوان (Yun Moo Kwan) – تأسیس‌شده توسط یون بیونگ-این (Yoon Byung-in) در سال ۱۹۴۶. این کوان به تکنیک‌های خاص لگدزنی و تاکید بر ایستادن‌های قوی و پایدار معروف بود.

  چانگ مو کوان (Chang Moo Kwan) – تأسیس‌شده توسط رو بیونگ جیک (Ro Byung Jick) در سال ۱۹۴۶. تمرکز این کوان بر ترکیب هنرهای رزمی سنتی کره‌ای با شوتوکان کاراته بود و در ایجاد پایه‌های تکنیکی متوازن نقش داشت.

  جی دو کوان (Ji Do Kwan) – تأسیس‌شده توسط چون سانگ سوپ (Chun Sang Sup) در سال ۱۹۴۶. این کوان با ترکیب شوتوکان کاراته، هنرهای رزمی چینی و عناصر بومی کره‌ای، سبکی چندبعدی و منعطف ارائه داد.

کوان های تکواندو

این پنج کوان اصلی، هرچند تفاوت‌های فنی و فلسفی زیادی داشتند، اما در کنار هم نقش بنیادین در تکامل تکواندو ایفا کردند. آن‌ها شالوده‌ای شدند که بعدها در مسیر استانداردسازی و اتحاد، به شکل‌گیری هنر رزمی واحدی منجر شد؛ هنری که امروز در سراسر جهان به عنوان تکواندو شناخته می‌شود.

عبارت «۹ کوان» به پنج کوان اصلی به‌همراه چهار کوان بزرگ دیگری اشاره دارد که پس از پایان جنگ کره تأسیس شدند. این چهار کوان جدید، هرکدام با الهام گرفتن از کوان‌های اولیه و با ارائه‌ی رویکردها و نوآوری‌های خاص خود، نقش مهمی در گسترش و تکامل تکواندو ایفا کردند. در ادامه به معرفی آن‌ها می‌پردازیم:

• هان مو کوان (Han Moo Kwan) – در اوت ۱۹۵۴ توسط لی کیو یون (Lee Kyo Yoon) بنیان‌گذاری شد. این کوان به عنوان شاخه‌ای از یون مو کوان / جی دو کوان به وجود آمد و با تاکید بر اصول سنتی و تربیت رزمی، میراث کوان‌های اولیه را ادامه داد.

• او دو کوان (Oh Do Kwan) – در سال ۱۹۵۵ توسط چوی هونگ هی (Choi Hong Hi) تأسیس شد. چوی نه‌تنها بنیان‌گذار این کوان بود، بلکه به عنوان رئیس افتخاری چونگ دو کوان نیز شناخته می‌شد. او دو کوان به دلیل ارتباط نزدیکش با ارتش کره و تربیت سربازان در دوران پس از جنگ، جایگاهی کلیدی در گسترش تکواندو پیدا کرد.

• کانگ دوک وان (Kang Duk Won) – در سال ۱۹۵۶ توسط پارک چول هی (Park Chul Hee) و هونگ جونگ پیو (Hong Jong Pyo) بنیان‌گذاری شد. این کوان به عنوان شاخه‌ای از کوان بپ بو / چانگ مو کوان به وجود آمد و با تمرکز بر حفظ سنت‌های رزمی و در عین حال افزودن نوآوری‌های تازه، سهم مهمی در غنای فنی تکواندو داشت.

• جونگ دو کوان (Jung Do Kwan) – در سال ۱۹۵۶ توسط لی یونگ وو (Lee Yong Woo) تأسیس شد. این کوان شاخه‌ای از چونگ دو کوان بود و با تاکید بر اخلاق رزمی، انضباط و توسعه‌ی فردی، فلسفه‌ی آموزشی خاصی را دنبال می‌کرد.

کوان تکواندو

این چهار کوان جدید همراه با پنج کوان اصلی، ساختار «۹ کوان» را شکل دادند؛ ساختاری که پایه‌های تکواندوی مدرن را مستحکم‌تر کرد و مسیر را برای استانداردسازی و اتحاد نهایی سبک‌ها هموار ساخت.

پس از تثبیت «۹ کوان» به عنوان بنیان‌های اصلی تکواندو، مرحله سوم تاریخ این هنر رزمی با ظهور شاخه‌ها و سبک‌های جدید آغاز شد. این انشعابات که عمدتاً خارج از کره جنوبی شکل گرفتند، نه تنها به جهانی‌شدن تکواندو کمک کردند بلکه منجر به تشکیل مدارس و سازمان‌های بین‌المللی قدرتمندی شدند. سه نمونه برجسته از این شاخه‌های جدید عبارتند از:

• سبک جوون ری (Jhoon Rhee Style Taekwondo): این سبک در سال ۱۹۵۷ توسط جوون ری، به عنوان شاخه‌ای از چونگ دو کوان، بنیان‌گذاری شد. دفتر مرکزی این سبک در ایالات متحده قرار داشت و جوون ری که بعدها به عنوان «پدر تکواندو آمریکا» شناخته شد، نقش مهمی در معرفی و گسترش تکواندو در غرب ایفا کرد. او با تأکید بر آموزش اخلاقی و انضباط فردی، تکواندو را برای شاگردانش به سبک زندگی تبدیل کرد.

• فدراسیون بین‌المللی تکواندو (International Taekwondo Federation – ITF): این سازمان در سال ۱۹۶۶ توسط ژنرال چوی هونگ هی در وین اتریش و پس از تبعیدش از کره جنوبی تأسیس شد. ITF به سرعت به یکی از مهم‌ترین نهادهای بین‌المللی تکواندو تبدیل گردید و با قوانین رقابتی خاص و فلسفه‌ای متفاوت، سهم بسزایی در جهانی‌سازی تکواندو داشت.

• انجمن تکواندو آمریکا (American Taekwondo Association – ATA) و سبک سونگ‌اهم (Songahm Taekwondo): این سبک در سال ۱۹۶۹ توسط هَنگ اونگ لی در ایالات متحده تأسیس شد. سبک سونگ‌اهم که تحت چارچوب ATA قرار دارد، تأکید ویژه‌ای بر فرم‌ها (poomsae) و سیستم آموزشی منظم دارد و یکی از بزرگ‌ترین و ساختارمندترین سازمان‌های تکواندو در آمریکا و جهان محسوب می‌شود.

انواع سبک تکواندو

این سه سبک جدید همراه با کوان‌های ۹ و ۵ اصلی، نقش بسیار مهمی در جهانی‌شدن تکواندو ایفا کردند. هر یک با روش‌های آموزشی، قوانین رقابتی و فلسفه‌های خاص خود، تکواندو را نه تنها در کره جنوبی بلکه در سراسر جهان شناساندند و به یکی از محبوب‌ترین هنرهای رزمی و ورزش‌های المپیکی تبدیل کردند.

فدراسیون جهانی تکواندو (World Taekwondo – WT)، نهاد بین‌المللی حاکم بر ورزش تکواندو است که مسئولیت هدایت، ترویج و سازماندهی رقابت‌ها و رویدادهای تکواندو در سطح جهانی را برعهده دارد. این سازمان که پیش‌تر با نام World Taekwondo Federation شناخته می‌شد، در سال ۱۹۷۳ تأسیس شد و از آن زمان تاکنون نقش محوری در استانداردسازی قوانین و توسعه جهانی این ورزش ایفا کرده است.

⏬مقالات پیشنهادی برای شما عزیزان⏬

مسابقات تکواندو قهرمانی جهان قهرمانان اخیر تکواندو  دات وان برند حمل و نقل زنجانی